دوگانگی زن و مرد

آبروی زن و دوگانگی اجتماعی در دو مصرع:

مطالعات روانشناسی اجتماعی می‌گویند ذهن ما خطا را در مردان به «شرایط» و در زنان به «ذات» ربط می‌دهد؛ به این دلیل که زنان را ذاتاً پاک‌تر و مقاوم‌تر می‌دانیم. وقتی زنی می‌لغزد، مغز تماشاگر آن را نه اشتباه، که افشای هویت واقعی‌اش تفسیر می‌کند. به همین دلیل سقوط مرد «اتفاق» است و سقوط زن «رسوایی». آیا می‌توان بدون تغییر این عدسی، انتظار برابری داشت؟

راهکار:

این شعر را میشود طور دیگری هم خواند: زمین خوردن زن، نه پایان آبرو، که نشانه انسانی بودن اوست؛ شاید پیام واقعی، ساختن جامعهای باشد که سقوط را بخشی از زندگی بداند، نه مایه شرمساری ابدی.