ریاکاری؛ تضاد گفتار و عمل در نصیحت دیگران:
روانشناسی اخلاق نشان میدهد مغز برای قضاوت خطای دیگران از مسیرهای احساسی و قشر پیشپیشانی داخلی استفاده میکند، اما برای توجیه خطای خود، ناهماهنگی شناختی را کاهش میدهد و انگیزهها را بازتعریف میکند. به این پدیده «کوری اخلاقی خودمحور» میگویند؛ ریاکاری همیشه دروغ آگاهانه نیست، گاهی شکاف میان حافظه اخلاقی و خودحفاظتی است.
راهکار:
این جمله فقط افشای یک شخص نیست؛ تصویری از «اخلاق نمایشی» است. آدمها گاهی با نصیحت دیگران نسخهای از خود میسازند که در عمل توان اجرایش را ندارند. کلید ماجرا فاصله میان حرف و رفتار است، نه خوب یا بد مطلق؛ همان شکافی که اخلاق نمایشی را از اخلاق واقعی جدا میکند.