دویدن بیپایان پشت زندگی؛ پارادوکس فرار از لحظه:
آیا میدانستید که مغز انسان در حالت «دویدن» مداوم، دوپامین را بیش از حد ترشح میکند و این باعث میشود لذت رسیدن به هدف کوتاهمدت شود؟ این پدیده «تونل دوپامین» نام دارد: هرچه بیشتر بدوی، کمتر به مقصد میرسی. در روانشناسی به آن «hedonic treadmill» میگویند. سوال: آیا راهی برای شکستن این چرخه وجود دارد؟
راهکار:
این بیت به پارادوکس «دویدن برای زندگی» اشاره دارد: هرچه بیشتر به دنبال زندگی بدوی، بیشتر از لحظههای واقعی دور میشوی. شاید راهحل در «ایستادن» و «بودن» باشد، نه دویدن.