آیا راه کوتاه بود یا تند دویدم؟:
مغز انسان زمان را خطی نمیبیند، بلکه بر اساس میزان توجه و تازگی رویدادها پردازش میکند. وقتی در مسیری تکراری میدوی، حافظه «نقاط عطف» کم میکند و در نتیجه مسیر از نظر ذهنی کوتاهتر حس میشود. پدیدهای به نام «فشردگی زمانی» (Time Compression) توضیح میدهد چرا بزرگسالی سالها را سریعتر از کودکی طی میکند. یک سؤال: اگر راه واقعاً کوتاه بوده، چطور میتوانی سرعت قدمهایت را کم کنی تا بیشتر ببینی؟
راهکار:
این حس آشناست. مغز ما زمان را بر اساس تجربیات جدید اندازه میگیرد؛ وقتی بزرگتر میشویم روالها تکرار میشوند و زمان فشردهتر حس میشود. راهکارش؟ خلق لحظات تازه. فردا کاری کن که قبلاً نکردهای. آن وقت روزها طولانیتر میشوند.