دویدن به دنبال هیچ

فلسفه پوچی: دویدن از هیچ به هیچ:

در فیزیک کوانتوم، «هیچ» مطلق وجود ندارد؛ حتی خلأ پر از نوسانات انرژی است. انگار جهان هم مدام از هیچ به هیچ می‌دود. این دویدن آیا بازتاب همان اصل عدم قطعیت در روان ماست؟

راهکار:

شاید ارزش این دویدن در خودش باشد نه در مقصد؛ مثل سیزیف که کامو گفت باید او را خوشبخت تصور کرد.

شعر پوچی: دویدن به دنبال هیچ:

در فیزیک کوانتوم، «هیچ» واقعی وجود نداره. حتی خلأ مطلق پر از نوسانات کوانتومی و ذرات مجازی است که مدام ظاهر و ناپدید می‌شن. پس دویدن به دنبال هیچ شاید دویدن به دنبال یه توهم باشه! آیا این شعر اشاره‌ای به همین پوچی بنیادین هستی داره؟

راهکار:

شاید دویدن به دنبال هیچ، آزادی از همه چیزهاست؛ هیچ‌چیز دروغ نمی‌گوید.

شعر پوچی و هیچ: