دویدن به دنبال ای کاش ها

هیاهوی درون و سکوت شهر: روایت دلتنگی شهری:

ژوهش‌ها نشان می‌دهند تراکم و شلوغی شهری مستقیماً آمیگدال مغز را فعال‌تر می‌کند و سطح اضطراب پایه را بالا می‌برد؛ درست مثل همان سکوت پر از مشغله‌ای که توصیف کردید. اما نکته جالب‌تر آن است که مغز ما حتی نور طبیعی خورشید را در محیط‌های شهری متفاوت پردازش می‌کند، زیرا ساختمان‌ها توزیع طول موج‌ها را تغییر می‌دهند. به همین دلیل است که آسمان درون ما خاکستری می‌ماند، حتی وقتی بیرون آبی است. آیا تا به حال شده زیر همان آسمان، یک دقیقه بایستید و فقط به سایه‌تان نگاه کنید؟

راهکار:

این تضاد میان آسمان خاکستری درون و آسمان آبی بیرون، در روان‌شناسی «شکاف تجربه» نام دارد. ذهن ما جهان بیرون را پررنگ‌تر از دنیای درون حس می‌کند، اما حقیقت این است که هر دو زیر نور یک خورشیدند. شاید به جای دویدن همراه ابرها، فقط بایستیم و سایه‌شان را روی زمین تماشا کنیم.