دویدن بی هدف

وقتی دویدن برای زندگی، خود زندگی را می‌برد:

پارادوکس هدونیک می‌گوید هرچه بیشتر برای شادی مستقیم تلاش کنیم، ناخشنودتر می‌شویم، چون شادی محصول جانبی معناست نه هدف. آیا جامعه‌ی عملکردگرا ما را به دویدن در مسیر اشتباه واداشته؟

راهکار:

این حس، در روانشناسی به «فرسودگی اگزیستانسیل» نزدیک است؛ خستگی از خودِ تلاش برای زندگی. شاید وقت آن است که به جای «دویدن»، یک «ایست» آگاهانه بکنی و بپرسی: «من دقیقاً دنبال چه چیزی میدوم که خود زندگی رو از دست میدم؟»