آرزوهایی که دود میشوند، نخ به نخ:
در ترمودینامیک، دود نتیجه احتراق ناقص است؛ یعنی آرزوها به جای تبدیل کامل به انرژی، ذراتشان معلق میمانند و همچنان در فضا حضور دارند. روانشناسی میگوید ذهن انسان آرزوهای نیمهکاره را بسیار بیشتر از آرزوهای محققشده به یاد میآورد؛ چون مغز برای پایانهای باز، حلقههای حافظه را فعال نگه میدارد. به همین دلیل یک آرزوی دودشده، مدتها بعد هم میتواند ناگهان از میان خاطرهها سر بیرون بیاورد. اگر آرزویی دود شود، آنچه باقی میماند خودِ آرزوست یا سنگینیِ ناتمام بودنش؟
راهکار:
از نگاه شیمیایی، دود یعنی سوختن ناقص؛ یعنی هنوز ذراتی از همان آرزو در هوا معلقاند و کاملاً نابود نشدهاند. شاید این تعلیق، خودش فرصتی برای بازتنفس آن آرزوها باشد، نه پایانشان.