دوباره میبینمت اما مثل دو غریبه:
آیا میدانستید مغز ما برای تشخیص «آشنا» از «غریبه» از ناحیهای به نام «فیوزیفورم» استفاده میکند؟ وقتی مجبور میشویم با کسی که عمیقاً میشناسیم مثل غریبه رفتار کنیم، این ناحیه دچار سردرگمی میشود و استرس بیشتری نسبت به یک غریبه واقعی تولید میکند. بهقولی، «نقاب غریبهگی» از هر بیگانگی واقعی دردناکتر است. سؤال: آیا این فاصلهٔ ساختگی راهی برای محافظت از خود است یا شکنجهٔ دوطرفه؟
راهکار:
این حس رو میشه بهعنوان نماد «فاصلهای که عمداً میسازیم تا دوباره نشکنیم» دید. شاید بهتر باشه بهجای بازی غریبهها، یک قدم کوچک برای بازتعریف رابطه بردارید؛ مثلاً یک پیام ساده بدون انتظار.