غیاب عشق؛ بیابان تنهایی در مقابل دنیای زیبا:
آیا میدانستید که هنگام دلتنگی برای یک عزیز، مغز شما همان نواحی مرتبط با درد فیزیکی را فعال میکند؟ پژوهشهای عصبشناسی در دانشگاه کالیفرنیا نشان داده که طرد یا جدایی عاطفی، مسیرهای عصبی مشابه با احساس سوزش یا ضربه را تحریک میکند. این یعنی دیوار سنگی غیاب، فقط یک استعاره نیست – مغزت واقعاً آن را بهعنوان یک مانع زجرآور تجربه میکند. پس چرا بعضی افراد در این بیابان، گلهایی از خاطرات میرویانند؟
راهکار:
این تضاد میان تنهایی تو و زیبایی دنیای بیرون، یادآور «نظریه محرومیت نسبی» است: هرچه بیشتر از چیزی محروم باشی، ارزشش در ذهنت پررنگتر میشود. شاید غیاب او نه دیوار، که آینهایست که زیبایی جهان را برایت بزرگنمایی میکند.