دیوانگی و عصیان

شورش تیمارستان درون؛ عصیان ذهن:

پارادوکس وگنر در روان‌شناسی می‌گوید هرچه بیشتر سعی کنی فکری را سرکوب کنی، همان فکر با قدرت بیشتری برمی‌گردد؛ ذهن مثل تیمارستانی که هر زندانی‌اش را نادیده بگیری، شلوغ‌تر می‌شود. در سنت ادبیات فارسی، «مجنون» دقیقاً همین ساختار را دارد: دیوانه‌بودن نه فروپاشی، بلکه شکلِ دیگری از رهایی است.

راهکار:

ذهن وقتی شبیه تیمارستان می‌شود، شورشِ بخش‌های سانسورشدهٔ شخصیت است؛ به‌جای سرکوب، می‌توانی این شورش را مثل یک شخصیت فرعی در داستان ببینی که فقط می‌خواهد دیده شود.