دیوانگی فلسفی

شعر اعتراضی: نه رهبری، نه نوکری:

پارادوکس جالبی در این بیت نهفته است: هرکس ادعای دیوانگی کند، در واقع از نوعی خودآگاهی برخوردار است که در روانشناسی «فراشناخت» نامیده می‌شود. جالب اینکه در تاریخ فلسفه، «دیوانگی الهی» افلاطون نیز به نوعی برتری عقل اشاره دارد. آیا این شعر می‌خواهد بگوید که عقل واقعی در پوشش دیوانگی ظاهر می‌شود؟

راهکار:

این بیت نشان می‌دهد که گاهی دیوانگی همان عقل سلیم در برابر ساختارهای قدرت است. راه سومی فراتر از رهبری و نوکری وجود دارد.