دیوانگی از روی اجبار؛ وقتی عاقل بودن ممکن نیست:
در روانشناسی، رفتاری که «دیوانگی» نامیده میشود اغلب «هزینهی سازگاری» است: مغز برای بقا در محیطهای غیرقابل پیشبینی، منطق را قربانیِ کنترل ادراک میکند. پژوهشها نشان داده افرادی که دچار توهم هستند، در آزمونهای «تشخیص الگو» گاهی بهتر از افراد سالم عمل میکنند؛ چون مغزشان برای یافتن معنا، جزئیات بیشتری را به هم متصل میکند. پس دیوانگیِ ظاهری ممکن است نوعی پردازش فوقمنطقیِ شرایطِ غیرمنطقی باشد. آیا جامعه عاقلان، الگوهای تو را دیوانگی مینامد؟
راهکار:
شاید این «دیوانگی» تنها راهِ عاقل ماندن در جهانی است که بیرحمیهایش عقل را مسخره کرده است. گاهی همان رفتاری که جامعه دیوانگی مینامد، دقیقترین واکنش به یک زندگیِ غیرمنطقی است.