دیوان شمس تبریزی

شعر عاشقانه مولانا: منم آن عاشق عشقت:

در عصب‌شناسی، عشق رمانتیکِ پرشور، سیستم دوپامینرژیک مغز را دقیقاً مثل اعتیاد به مواد مخدر فعال می‌کند. مولانا این وابستگیِ تمام‌عیار را قرن‌ها پیش در بستر عشق الهی تصویر کرده است. جالب این‌جاست که همین سازوکار در مراقبه‌های عمیق عرفانی، «خود» را خاموش می‌کند و به تجربهٔ وحدت می‌رساند. آیا عشق، فرگشته‌ترین اعتیاد بشر است؟

راهکار:

این بیت می‌تواند بازتابی از حالت «غرقگی» (Flow) در روانشناسی باشد: وقتی چنان در عشق یا هر اشتیاق عمیقی حل می‌شوی که حس زمان و خودآگاهی محو می‌شود. شاید این همان «کار نداشتنِ» از سرِ پری، نه بیکاری، است.