پارادوکس دردی که دوا میمیرد:
تحقیقات عصبشناسی نشان داده که در مغز، مسیرهای پردازش حس درد و رنج عاطفی تقریباً یکسان هستند. پدیدهای به نام «کنترل دروازهای درد» وجود دارد که در آن سیگنالهای درد توسط نورونهای مهاری تعدیل میشوند. جالب اینجاست که اگر خودِ این سیستم مهاری (که نقش «دوا» را دارد) دچار اختلال شود، درد نه تنها کم نمیشود، بلکه به شکلی پارادوکسیکال افزایش مییابد. شاید این شعر به همین فروپاشی درونی اشاره دارد. آیا تا به حال برایتان پیش آمده که راه حل، خودش به مشکل جدیدی تبدیل شود؟
راهکار:
این پارادوکس شاعرانه را میتوان از زاویهای دیگر دید: گاهی خودِ پذیرشِ بیدرمانی، نوعی درمان عمیقتر است. همانطور که مولانا میگوید: «درد از آن جا که میسوزد، دوا آن جا رسید.» شاید مرگ دوا، تولد نوعی آگاهی جدید باشد.