دوای درد

شعر دلتنگی برای کربلا؛ خداحافظی نکردم:

اثر زیگارنیک می‌گوید ذهن رویدادهای ناتمام را بیشتر نگه می‌دارد؛ «خداحافظی نکردن» در سوگ عاشورایی هم همین کارکرد را دارد: پیوند عاطفی را ناتمام نگه می‌دارد و هر سال آن را زنده می‌کند. کربلا در این شعر نه نقطه‌ای جغرافیایی، بلکه حافظه‌ای فعال است.

راهکار:

این متن را می‌توان به‌جای سوگواری صرف، روایتی از وفاداری بدون پایان خواند؛ خداحافظی نکردن نه فرار از فقدان، بلکه امتناع از بستن پروندهٔ عاطفی است. کربلا اینجا نه مقصد سفر، بلکه بخشی از هویت عاطفی است که با «دوای دردم» هر بار دوباره فعال می‌شود.