غریبههایی با خاطرات مشترک:
حافظه مثل یک فایل ویدئویی نیست که هر بار پخش شود؛ مغز در هر یادآوری، ردهای عصبی را بازسازی میکند. پژوهشها نشان میدهند حافظههای مشترک دو نفر پس از مدتی واگرا میشوند، چون هر مغز شکافها را با دادههای شخصی پر میکند. این یعنی دو غریبه با خاطرات مشترک، در اصل صاحب دو نسخه کاملاً متفاوت از گذشتهاند. حالا سؤال: آیا آن خاطرات مشترک روزی واقعاً "مشترک" بودند یا از اول هم توهم همداستانی بودهاند؟
راهکار:
جملهات یادآور پدیدهای روانشناختی به نام "واگرایی حافظه مشترک" است: هر بار که یک خاطره را مرور میکنیم، نسخهای جدید از آن بازسازی میشود و کمکم روایت هر فرد از واقعیت فاصله میگیرد. شاید غریبه شدن، نتیجهٔ این بازنویسیهای متفاوت باشد، نه فراموشی. از این زاویه، دو غریبه با یک گذشته، در واقع دو مورخ متضاد یک روایت ازهمگسیختهاند.