عشق بدون قیافه و پول؛ فقط دو آدم کافی است:
مطالعات روانشناسی نشان میدهد بخش اعظم جذابیت در عشق پایدار، ناشی از هماهنگی سه بُعد «صمیمیت، تعهد و اشتیاق» است و ویژگیهای ظاهری تنها ۱۰٪ وزن اولیه را تشکیل میدهند. جالبتر اینکه مغز در عشق، هورمون اکسیتوسین ترشح میکند که به معنای واقعی «اعتیاد به یک فرد» ایجاد میکند؛ فرایندی شگفتانگیز مشابه واکنشهای مغزی در اعتیاد به مواد مخدر. آیا این «آدم» بودن، تنها به اشتراکگذاری همین مدار عصبی مشترک برمیگردد؟
راهکار:
میتوان این ایده را از دریچهای تازه دید: عشق نه فقط نیازمند دو انسان، بلکه نیازمند دو «خودِ» کامل است که از نقابهای اجتماعی فاصله گرفتهاند. شاید «آدم» بودن در این جمله، اشاره به همان خودِ بینقاب داشته باشد، جایی که قیافه و تیپ و پول ابزارهایی برای پنهان شدن هستند. پس عشق یعنی پیدا کردن کسی که بتوان در حضورش، انسان بودن را بدون ترس از قضاوت تجربه کرد.