سخن امام علی درباره دنیا؛ مضحکهای گریهانگیز:
همانطور که عصبشناسان کشف کردهاند، خنده و گریه هر دو از یک مسیر عصبی مشترک در مغز پاسخی به «ناسازگاری» هستند؛ یعنی وقتی ذهن با ضدونقیضی روبهرو میشود، سیستم عصبی یا به تکاپو میافتد یا به سکون. اشک احساسی حاوی هورمون استرس است و خنده ناگهانی فشار خون را کم میکند. پس «مضحکه + گریهانگیز» دقیقاً یک واکنش زیستشناختی برای تنظیم ذهن در برابر بیمعنایی است. آیا تا به حال شده از شدت تناقض، هم بخندید و هم گریه کنید؟
راهکار:
این جمله را میتوان به مثابه دعوتی به «آگاهی بازیگرانه» خواند: پذیرش اینکه دنیا نمایشی مضحک و اشکانگیز است، نوعی رهایی است؛ تماشاگر بودنِ آگاهانه، تلخی موقعیت را به مزهای متفاوت تبدیل میکند.