دنیای قشنگ ولی بی‌رحم؛ پارادوکس زندگی:
آیا می‌دانستی مغز انسان برای بقا، «سوگیری منفی» دارد؟ یعنی خاطرات تلخ را سه برابر قوی‌تر از خاطرات شیرین ذخیره می‌کند. این یعنی دنیا شاید واقعاً قشنگ باشد، اما ذهن ما طوری طراحی شده که زشتی‌ها را بزرگ‌تر ببیند. این مکانیسم تکاملی، زمانی به ما کمک می‌کرد از خطر فرار کنیم، اما حالا در دنیای مدرن، همان مکانیسم باعث می‌شود زیبایی‌ها را نادیده بگیریم. سوال اینجاست: آیا می‌توان این فیلتر ذهنی را آگاهانه تغییر داد؟
راهکار:
این جمله کوتاه، پارادوکس کلاسیک «زیبایی جهان در برابر رنج انسان» را رو می‌کند. اگر به دنبال ادامه‌اش هستی، می‌توانی بنویسی: «...اما ما یاد گرفتیم که حتی در میان زشتی‌ها، زیبایی را ببینیم.» یا برعکس: «...و این تناقض است که ما را به حرکت وامی‌دارد.»