چرا دنیا کوچک ولی تو بزرگی؟:
در فیزیک کوانتوم، اندازه یک شیء به مشاهدهگر بستگی دارد؛ دنیا برای ناظر ذرهای است، اما تو در میدان آگاهی خودت، کل جهان را در بر میگیری. مغز انسان نقشهای یکپارچه از واقعیت میسازد که در آن «خود» مرکزیت دارد، درست مثل سیاهچالهای که همه کهکشانها را میبلعد. یک آزمایش فکری ساده: اگر اندازهگیری را حذف کنی، دنیا و خودت چه نسبتی پیدا میکنند؟
راهکار:
این جمله یادآور «اثر قطره در اقیانوس» است: حتی یک نقطه ناچیز، مرکز جهان خودش است. دفعه بعد که احساس کوچکی کردی، یادت باشد که از دید ناظر دیگری، تو همان نقطهای هستی که همه چیز حولش میچرخد.