چرا پیدا کردن آدم واقعی در دنیای فیک سخت است؟:
پژوهشهای روانشناسی اجتماعی میگویند ما چند «خود» داریم؛ خود واقعی، خودِ نمایشی و خودِ آرمانی. شبکههای اجتماعی فقط جاییاند که خودِ نمایشی تمرین میشود. نکتهی تکاندهنده این است: دیگران هم فکر میکنند تو فیکی، چون آنها هم نقاب دارند. پس «واقعی بودن» گاهی فقط یک اجرای بهتر است، نه یک حقیقت ناب. اگر همه مشغول بازیاند، از کجا میفهمی کسی از بازی بیرون زده؟
راهکار:
اگر «واقعی» یعنی کسی که همیشه با دیگران صادق است، پس همه آدمها گاهی واقعیاند و گاهی نه. شاید پیدا کردن آدم واقعی یعنی پیدا کردن کسی که نقابهایش را برای تو کنار بگذارد، نه کسی که اصلاً نقاب نداشته باشد.