یکرنگی در دنیای دورنگی: خودکشی یا نجات؟:
تحقیقات روان‌شناسی تکاملی نشون میده که انسان‌ها ذاتاً برای بقا در گروه، رفتارهای «چندرنگ» (انعطاف‌پذیری اجتماعی) رو انتخاب می‌کنن. اما نکته جالب اینه: مغز ما در بلندمدت با ناهماهنگی شناختی (Cognitive Dissonance) بین ظاهر و باطن دچار استرس مزمن می‌شه. پس یکرنگی شاید از نظر آماری ریسک طرد شدن داره، اما از نظر زیست‌شناختی، هزینه‌ی روانی کمتری داره. سوال اینجاست: آیا جامعه‌ای که بقاش وابسته به دورنگیه، اصلاً ارزش بقا داره؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک پارادوکس بیرون اومده: اگر همه چندرنگن، شاید یکرنگی واقعی همون خودکشی اجتماعی نیست، بلکه تنها راه موندنه. شاید وقتشه به این فکر کنی که یکرنگی رو چطور می‌شه به یه قدرت تبدیل کرد، نه یه ضعف.