دنیای چشمای تو

دنیای چشم‌های تو؛ جایی که عشق گم می‌شود:

چشم انسان فقط یک دوربین نیست؛ شبکیه با بیش از ۱۳۰ میلیون سلول گیرنده نوری، سیگنال خام می‌فرستد و مغز از همین سیگنال‌ها یک «دنیا» می‌سازد. پس «چشمات» نه یک جهان واقعی، که بهترین شبیه‌ساز جهان است. آیا عشق یعنی انتخاب همین شبیه‌سازی به جای واقعیت؟

راهکار:

این ایده را گسترش بده: بنویس اگر یک روز در دنیای چشم‌هایش گم شوی، چه نشانه‌هایی از او پیدا می‌کنی؟