جهان بدون اباعبدالله؛ تأملی بر جاودانگی عاشورا:
آیا میدانید پژوهشهای عصبشناختی نشان داده ذهن انسان وقتی با فقدان یک نماد اسطورهای مواجه میشود، همان مدارهای پردازش «دلبستگی» را فعال میکند که در سوگ عزیزان واقعی. یعنی «دنیای بی اباعبدالله» نه یک تعبیر شاعرانه، که یک واقعیت روانیتاریخی است: جامعهای که قهرمان محوری خود را از دست بدهد، دچار بحران هویت جمعی میشود. عاشورا اما این معادله را برهم زد: با تبدیل یک شکست نظامی به پیروزی روایی، حسین را به «همیشه حاضر» تاریخ بدل کرد. سوال به جامعه: آیا این «حضور» هنوز برای نسل امروز ملموس است؟
راهکار:
این جمله یک حسرت عمیق تاریخی را بازتاب میدهد. نکته جالب اینجاست که در فرهنگ شیعه، «بودن» امام حسین محدود به جسم نیست؛ او به نماد ایستادگی تبدیل شده که هر سال در محرم دوباره «حاضر» میشود. شاید بتوان این جمله را اینطور بازنویسی کرد: «دنیایی که رد پای حسین را نداشته باشد، جهاننمایی بدون قطب نماست.»