دنیا برای همه رقصید؛ به ما که رسید توبه کرد:
این حس در روانشناسی به «خطای مقایسه اجتماعی صعودی» نزدیک است: مغز برای صرفهجویی در انرژی، لحظههای درخشان دیگران را هایلایت و رنجهایشان را سانسور میکند. نتیجهاش میشود همین تصویر که دنیا برای همه رقصیده و فقط برای ما توبه کرده است. جالب اینجاست که همان مغز برای خودمان برعکس عمل میکند و رنج را یکتا و استثنایی میبیند.
راهکار:
میشود این حس را از لنز «خطای مقایسه اجتماعی» دید؛ هر کسی پشتصحنهای دارد که در قاب رقصِ دیگران دیده نمیشود. یک روایت موازی بنویس که در آن دنیا برای تو هم لحظهای رقصیده، اما تو مشغول تماشای رقص دیگران بودهای.