دنیای بی صدای حامی

حسرت قفل کردن دنیا در یک شعر کوتاه:

در روانشناسی، این آرزو شبیه به «توهم کنترل» است؛ تمایل ذهن برای باور کردن اینکه می‌توان بر رویدادهای غیرقابل پیش‌بینی تأثیر گذاشت تا اضطراب ناشی از آشفتگی جهان کاهش یابد. گاهی این خیال، تنها پناهگاه ماست. شما برای قفل کردن این صدا، چه کلیدی را انتخاب می‌کردید؟

راهکار:

این حس عمیقِ آرزوی کنترل بر جهانِ بیرون را می‌توان در قالب یک شعر بلند یا یک قطعه موسیقی کوتاه «بازنویسی» کرد تا از یک حسرت منفعل، به یک اثر خلاقانه تبدیل شود.