پناه بردن به نور ماه؛ تنهایی در گوشه این دنیا:
مهتاب نور خود ماه نیست؛ بازتاب ۳ تا ۱۲ درصدی نور خورشید از سطح سنگی ماه است. یعنی پناه بردن به مهتاب، ایستادن در آینه‌ای کیهانی است که نور ستاره‌ای دیگر را برمی‌گرداند. از منظر روان‌شناسی محیطی، نور ماه سطح کورتیزول را موقتاً تعدیل می‌کند و انسان را به خلوت ایمن دعوت می‌کند؛ اما همین نور در شب‌های کامل می‌تواند خواب را سبک‌تر کند.
راهکار:
جالب اینجاست که نور ماه خودش انعکاس خورشید است؛ پس آنچه به آن پناه برده‌ای، در واقع نوری قرضی است که از دل تاریکی به تو می‌رسد. اگر تنهایی را انتخاب کرده‌ای، آن را به خلوت آفرینش تبدیل کن؛ از همین زاویه، انزوا می‌تواند کارگاه خلق باشد نه زندان.