دنیای عشق های نافرجام

زنجیرهٔ عشق یک‌طرفه؛ این دنیای عجیب:

در روانشناسی به این پدیده «لیمرنس زنجیره‌ای» می‌گویند: جایی که هر فرد در یک حلقهٔ باز شیفتگی گیر می‌کند. تحقیقات آلبرت الیس نشان می‌دهد مغز در برابر عشق بی‌پاسخ، دوپامین بیشتری ترشح می‌کند چون احتمال وصال نامشخص است — درست مثل قمار. این زنجیره در گروه‌های بالای ۵۰ نفر بیش از ۹۹٪ مواقع به چرخهٔ متقابل نمی‌رسد. دنیا واقعاً دایره نیست، یک خط ناتمام است.

راهکار:

این زنجیرهٔ خواستن در نظریهٔ شبکه‌های اجتماعی «گراف جهت‌دار غیرمدور» نام دارد؛ یعنی در هر جمع، یکی به دیگری چشم دارد و او به سومی. جالب اینجاست که خنده‌ای که گذاشته‌ای (همان شکلک) نقطهٔ شکست این دور است: دیدن طنز موقعیت اولین قدم برای گسستن زنجیر امید یک‌طرفه است، چون مغز با درک پوچی، ترشح دوپامین وسواس‌گونه را متوقف می‌کند.