دین و دل

شعر عاشقانه امر به معروف؛ چشمان تو معروف من:

در سنت غزل فارسی، «امر به معروف» از فقه به عشق مهاجرت می‌کند: معشوق خود «معروف» می‌شود و عاشق مجازاتی جز وصال نمی‌شناسد. این جابه‌جایی به نظریه «عشق عرفانی» وصل است که حسن الهی را در چهره معشوق زمینی می‌بیند؛ مولانا نیز کفر عشق را بر زهد ظاهری ترجیح می‌دهد. آیا عشق می‌تواند «معروف» را از نظم جمعی به اخلاق شخصی تبدیل کند؟

راهکار:

این بیت «معروف» را از دستور اجتماعی به تجربه شخصی عشق منتقل می‌کند؛ برای عمق‌دادن، یک بیت دوم بنویس که همان تنش را با مفهوم دیگری مثل «نهی از منکر» یا «توبه» ادامه دهد و نشان بده عاشق چگونه مرز عرف و عادت را جابه‌جا می‌کند.