شعر کوتاه از حسین صفا: خستگی از جهان و فروتنی کوهگونه:
آیا میدانستید در روانشناسی پدیدهای به نام «فرسودگی نفس» وجود دارد که نشان میدهد فروتنی افراطی گاهی به خستگی مزمن میانجامد؟ اما برعکس، پژوهشها ثابت کردهاند افرادِ فروتن واقعی، در برابر ناملایمات انعطاف بیشتری دارند. این بیت، تناقضی جذاب از «کوه بودن و ستوه بودن» را روایت میکند: نماد عظمت در کنار نماد درماندگی. به نظر شما این دوگانگی، راز خرد نهفته در فرهنگ ایرانی نیست؟
راهکار:
اینجا یک پارادوکس زیبا نهفته: تو که خود را همارز کوه میدانی، چرا از جهان ستوه شدهای؟ شاید رهایی در پذیرش همین دوگانگی باشد؛ نه انکار خستگی، بلکه دیدن قدرت پنهان در فروتنی.