شعری برای دلتنگی: ابر چشمهایم بی شانههای تو نمیبارد:
اشکِ احساسی فقط آب نیست؛ پژوهشهای عصبشناسی نشان میدهد اشکِ ناشی از احساسات حاوی هورمونهای استرس مثل کورتیزول است و مغز هنگام گریه، اندورفین و اکسیتوسین ترشح میکند تا درد را التیام دهد. یعنی گریه عملاً یک مسکن طبیعی است. پس ابری که بی شانههای کسی نمیبارد، نه فقط غمِ عاشقانه، بلکه سیستمِ خوددرمانیِ مغزت را هم قفل کرده است. آیا حبسِ اشک، خواب را سنگینتر نمیکند؟
راهکار:
این ابرِ چشمها، نمادِ حرفهای نگفتهای است که پشت نگاهت جمع شدهاند؛ اگر بارانِ شانهها نمیبارد، شاید وقت آن رسیده که ابر را با کلمهها خالی کنی.