دلتنگی تمام نشدنی

دلتنگی تمام‌نشدنی و عشق بی‌پایان در چند جمله:

مغز انسان خاطرات عاطفی ناتمام را به‌واسطه‌ی اثر زیگارنیک زنده نگه می‌دارد؛ دلتنگی مزمن نوعی بازپخش اجتناب‌ناپذیر مدار پاداش است که هر بار با یادآوری معشوق، دوپامین آزاد می‌کند. در روانشناسی، دلبستگی اضطرابی چنین بی‌پایانی را شیمیایی و عصبی می‌کند.

راهکار:

این متن را می‌توان چون معادله‌ای عاطفی خواند: آغازی چنان شدید که پایان را منطقاً ناممکن می‌کند. به‌جای مبارزه با این دلتنگی، آن را نشانه‌ی فعال بودنِ حافظه‌ی معنایی عشق بدان؛ ذهن چنین پیوندی را در دسته‌ی «جاودان» بایگانی می‌کند.