قدر ندونستن و حرف تیکهدار نبودن:
در روانشناسی، «اثر کمیابی» میگوید چیزهای نایاب ارزشمندتر به نظر میرسند؛ اما در روابط انسانی، نبودن معمولاً فقط تا مرحله سازگاری هیجانی اثر دارد و بعد خلا با عادت پر میشود. به این «قدرشناسی شرطی» میگویند؛ ارزشی که به غیبت وابسته باشد، شکننده است. قدر دیدن را با حضور میسنجیم یا با غیبت؟
راهکار:
این جمله بیشتر از «رفتار» از «دیدهنشدن» حرف میزند. اگر نبودن را به آزمون ارزش تبدیل کنیم، معمولاً نه دیگران بهتر میشوند نه ما سبکتر؛ فقط فاصله و فرسایش بیشتر میشود. بازقالببندی تیزتر: ارزش خودت را به واکنش دیگران گره نزن و حضور یا فاصلهات را بر اساس نیاز خودت تنظیم کن، نه بر اساس اثبات به کسی که قدر ندید.