وقتی صبوری، چراغ درون را خاموش میکند:
«فرسودگی هیجانی» دقیقاً همین است: تحقیقها نشان میدهد وقتی افراد برای حفظ صبر، هیجانهای مثبت را سرکوب میکنند، مدار پاداش مغز و فعالیت آمیگدال کاهش مییابد و کورتیزول بالا میماند. در واقع این «خاموشی» نوعی مکانیزم دفاعی برای ذخیره انرژی است، نه بلوغ عاطفی. به همین دلیل برخی رواندرمانگران آن را «افسردگی خاموش» مینامند. آیا این چراغ با تمرین خودشفقتی دوباره روشن میشود؟
راهکار:
اینجا میشود این تصویر را وارونه دید: شاید چراغ خاموش نشده، بلکه برای اینکه در طوفانهای بعدی خاموش نشود، دارد از اکسیژن کمتری استفاده میکند. گاهی صبوریِ سنگین، فتیله را کوچکتر میکند تا نورِ باقیمانده، عمیقتر بتابد.