غم باوفاتر از خودش؛ چرا به دلتنگی میچسبیم؟:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد مغز هنگام غم، دوپامین کمتری ترشح میکند اما اکسیتوسین (هورمون پیوند) افزایش مییابد؛ یعنی غمِ عمیق میتواند حسِ وفاداری و نزدیکی کاذب ایجاد کند. دقیقاً همان مکانیسمی که در «سندرم استکهلم عاطفی» دیده میشود. آیا ما عاشقِ خودِ غم شدهایم یا به خاطرِ خاطرۀ کسی که رفته؟ 🖤
راهکار:
این جمله اشاره به وفاداری غم دارد؛ اما در روانشناسی، «سود ثانویه» یعنی گاهی ناخودآگاه به غم چنگ میزنیم چون حسِ آشنایی و امنیت میدهد. شاید وقت آن رسیده که بهجای وفاداری به غم، به خوشیهای کوچک وفادار باشیم.