کاش غصههایمان همگی قصه بود 💘 | روایتی از دلتنگی:
وقتی غم را به روایت تبدیل میکنیم، مغز فاصلهای روانی میسازد. پژوهشها نشان میدهند بازنویسی تجربههای دردناک به صورت سومشخص، فعالیت آمیگدال را تا ۴۰٪ کاهش میدهد و قشر پیشپیشانی را روشن میکند؛ همان مکانیزمی که موقع تماشای فیلم غمگین فعال میشود، ولی این بار خودت کارگردانی. آیا تا به حال غمت را مثل یک رمان نوشتهای؟
راهکار:
درمان روایی میگوید ما قصهی زندگیمان را مینویسیم، نه فقط تجربهاش میکنیم. دفعهی بعد که غصه آمد، خودت راوی سومشخصی در نظر بگیر که دارد تلخترین فصل را مینگارد. آنگاه از خودت بپرس: «خوانندهام در این صحنه چه چیزی را تحسین میکند؟» همین جابهجایی زاویه، مرکز ثقل درد را جابهجا میکند.