تنهایی در شلوغی؛ پیام تکاندهنده به آقای قاضی:
اینجا یک پارادوکس عصبشناختی نهفته است: مغز انسان هنگام «تنهاییِ در جمع»، همان مدارهای درد فیزیکی را فعال میکند که هنگام آسیب جسمی. پژوهشهای علوم اعصاب نشان دادهاند احساس طردشدگی در میان جمع، مثل سوختگی درجهچندم دردناک است؛ به همین دلیل است که شلوغی بیرون فقط حجم صدا را زیاد میکند، نه همدلی را. این یعنی تنهاییِ تو نه «کمبود آدم»، بلکه «کمبود پیوند» است. سؤال تیز: آیا قاضیِ تو خودِ همان جمعِ خاموش نیست؟
راهکار:
شلوغیِ زندگی همیشه نشانهی پر بودن نیست؛ گاهی پر بودنِ تقویم، خالیترین جای قلب را پنهان میکند. شاید این متن دعوتی باشد برای نوشتن از «تنهاییِ میانِ کارها» نه فقط «تنهایی در جمع».