دلتنگی مثل نشتی گاز

دلتنگی مثل نشتی گاز؛ قاتلی بی‌صدا و بی‌رنگ:

مونوکسید کربن مولکولی بی‌رنگ، بی‌بو و بی‌طعم است؛ میل اتصالش به هموگلوبین خون حدود ۲۵۰ برابر اکسیژن است. به همین دلیل در تماس طولانی، اکسیژن را از گلبول‌های قرمز قفل می‌کند و ابتدا مغز و قلب را دچار هیپوکسی مزمن می‌سازد. مسمومیت خفیف مداوم دقیقاً شبیه افسردگی است: سردرد، گیجی، خستگی و اختلال در حافظه. یعنی مغز پیش از آنکه بدن از کار بیفتد، توان تصمیم‌گیری و حس زمان را از دست می‌دهد.

راهکار:

دلتنگی هم مثل مونوکسید کربن است؛ قربانی‌اش تا وقتی هوای تازه و آدم‌ها وارد اتاق ذهنش نشوند، متوجه مسمومیت نمی‌شود. شاید باز کردن پنجره‌ی روایت، نوشتن یا حرف زدن، همان تهویه‌ی نجات‌بخش باشد.