دلتنگ کسی که نمیاد

عشق یک طرفه؛ چراغی که در انتظار نگاه تو روشن ماند:

در روان‌شناسی به این حالت «تقویت متناوب» می‌گویند: همان سیستمی که ماشین‌های قمار را اعتیادآور می‌کند؛ وقتی پاداش، مثل نگاه او، نامشخص است، دوپامین بیشتری نسبت به پاداشِ همیشگی ترشح می‌شود. مغز تو به خودِ او وابسته نیست؛ به احتمالِ «شاید این بار» وابسته است. آیا واقعاً او را می‌خواهی، یا همان قمار امید را؟

راهکار:

این متن را می‌توان تصویری از «امیدِ فعال» دید؛ نه فقط انتظارِ منفعل، بلکه انتخابِ آگاهانه‌ی چراغ‌افروختن. اگر قرار است پای این پنجره بمانی، شاید ارزشش را داشته باشد که یک بار هم پنجره را از سمت خودت باز کنی.