حسرت آخرین نگاه و روانشناسی وداع:
دانشمندان عصبشناس کشف کردهاند که مغز هنگام «آخرین بار دیدن» یک چهره، همان مدارهای پردازش ترس و فقدان را فعال میکند. علت این که این لحظه این قدر گزنده است این است: خاطرهسازی در آن ثانیهها با سطح بالایی از کورتیزول (هورمون استرس) همراه میشود، و تصویر نهایی مثل یک حکاکی عمیق در آمیگدال ثبت میگردد. این یعنی حتی اگر چشمانت را نبسته باشی، مغز آن لحظه را «تروماگونه» ذخیره میکند. سوالی که باقی میماند: آیا واقعاً دیدن دوبارهی آن چشمها این بار ترس را کم میکند، یا بیشتر به گودال حسرت فرو میبرد؟
راهکار:
در روانشناسی به این پدیده «اثر آخرین لحظه» میگویند: مغز ما تصاویر پایانی را قویتر ذخیره میکند، چون آنها را «نقطه پایان» تفسیر میکند. شاید نوشتن خاطرهی آن نگاه (حتی توی خیال) کمک کند این حلقه ذهنی بسته شود.