دلتنگی حسین

دلتنگی یعنی حسین؛ از حرم تا حیات:

پژوهش‌های روان‌شناسی جمعی نشان می‌دهد سوگواری آیینی مثل پیاده‌روی اربعین ضربان قلب شرکت‌کنندگان را همگام و ترشح اکسی‌توسین را افزایش می‌دهد؛ یعنی دلتنگی فردی در یک بستر جمعی به پیوند اجتماعی تبدیل می‌شود. در مغز، تکرار یک اسم مقدس شبکه حالت پیش‌فرض را فعال می‌کند و حس حضور را بدون تصویر می‌سازد؛ برای همین است که «حسین» حتی در سکوت هم صدا دارد.

راهکار:

دلتنگی برای حسین را می‌شود مثل یک قط‌نما دید: هر بار که نامش در ذهن تکرار می‌شود، مسیر توجه از فقدان به حضور تغییر می‌کند. می‌توانی همین متن را به شکل یک دعای کوتاه یا استوری ادامه بدهی و «ح»ها را با اسم‌های الهام‌بخش دیگر گره بزنی.