دلتنگی؛ حس جالبی که میسوزاند:
تحقیقات عصبشناسی نشان داده که دلتنگی همان نواحی مغز مرتبط با درد فیزیکی (اینسولا) را فعال میکند، اما همزمان دوپامین و اکسیتوسین هم ترشح میشوند. یعنی مغزت در حال تجربهی همزمان لذت و رنج است. آیا این پارادوکس میتواند توضیح دهد که چرا بعضی دلتنگیها را دوست داریم؟
راهکار:
دلتنگی مثل دودی است که از آتشی خاموش برمیخیزد؛ نه داغی، اما چشمها را میسوزاند. این احساس را میتوان بهجای درد، نشانهای از زنده بودن یک خاطره دانست.