دلتنگی در تاریکی

دلتنگی شبانه: در این همه تاریکی شهلای من کجایی؟:

مغز در تاریکی مطلق، پس از حدود ۱۵ دقیقه شروع به تولید تصاویر و صداهای خیالی می‌کند؛ محرومیت حسی باعث می‌شود قشر بینایی کم‌تحریک، تصویر فرد مورد نظر را زنده‌تر بازسازی کند. از طرفی «شهلا» در ادبیات فارسی وصف چشمی است که به سیاهی می‌زند؛ یعنی خود کلمه، تاریکی را درون زیبایی حمل می‌کند. حالا این تناقض را ببین: در دل تاریکی، دنبال چشمی می‌گردی که خودش تاریک است.

راهکار:

جای «کجایی» شاید بشود از «همین تاریکی» پرسید: اگر همین حالا پیدایت کند، تاریکی را از دست می‌دهی یا او را؟ این جابه‌جایی سوال، دلتنگی را از یک انتظار منفعل به یک گفت‌وگوی ذهنی فعال تبدیل می‌کند.