کاش دلتنگیها دوطرفه بودند؛ آرزوی مشترک آدمها:
آزمایشهای عصبشناختی نشان میدهند دلتنگی همان مسیرهای مغزیِ درد فیزیکی را فعال میکند؛ یعنی بیپاسخیِ آن واقعاً «درد» است. نکتهی شگفتانگیز: نورونهای آینهای فقط وقتی فعال میشوند که کسی حالِ عاطفی ما را بازتاب دهد؛ پس دلتنگیِ دوطرفه فقط آرزو نیست، بلکه شرط زیستشناختیِ همدلی در مغز اجتماعی انسان است.
راهکار:
دلتنگی یکطرفه نشانهی عمق احساس توست، نه کمبود تو؛ گاهی طرف مقابل با سکوتش فاصله را انتخاب میکند، نه تو را.