دلتنگی برای شوخی‌ها و خنده‌های او:
نوستالژی را نخستین‌بار پزشکی سوئیسی در ۱۶۸۸ نوعی بیماری («درد خانگی») دانست؛ امروز می‌دانیم یادآوری خاطرات مشترک، مدار پاداش و درد را هم‌زمان فعال می‌کند، انگار مغز لذتِ خنده‌های قدیمی را با سوزشِ نبودنش جریمه می‌کند. قهرهای گذشته هم در حافظه اغلب نرم‌تر از لحظهٔ واقعی‌شان بازسازی می‌شوند؛ اثر «خاطرهٔ گلگون».
راهکار:
این متن یک اعتراف دوپهلوست: از یک طرف انکار، از طرف دیگر اعتراف. قهر و شوخی در آن دو روی یک سکه‌اند؛ دلتنگی برای قهر یعنی دلتنگ همان رابطه‌ای هستی که حتی سکوتش هم پر بود. می‌توان جمله را این‌طور کامل‌تر دید: «دلم نه فقط برای خنده‌هایش، برای نسخه‌ای از خودم که در آن رابطه می‌خندید هم تنگ شده.»