دلتنگی برای روزهایی که دلتنگ نبودم:
تحقیقات عصبشناسی نشان میدهد که نوستالژی با فعالسازی مدارهای پاداش مغز، احساس تنهایی را موقتاً کاهش میدهد، اما در عین حال خاطرات را تحریف میکند. مغز ما روزهای 'بیدلتنگی' را ایدهآلسازی میکند، در حالی که احتمالاً آن زمان هم اضطرابها و فقدانهایی وجود داشته. این پارادوکس حسرت: آیا واقعاً آن روزها را میخواهیم یا فقط تصویری که ازشان ساختهایم؟
راهکار:
نوستالژی اغلب خاطرات را شیرینتر از واقعیت نشان میدهد. شاید آن روزها هم دلتنگیهای خودشان را داشتند، فقط یادمان رفته. بهجای حسرت، میتوانی یک دفتر خاطرات از لحظههای خوب امروز بنویسی تا فردا هم چیزی برای دلتنگی داشته باشی.