دلتنگی برای رویاهای از دست رفته

وقتی آرزوی فوتبالیست شدن کودکی رنگ می‌بازد؛ روانشناسی رویاهای از دست رفته:

احتمال اینکه کودکی که رویای فوتبالیست شدن دارد واقعاً به سطح حرفه‌ای برسد، کمتر از ۰.۰۱٪ است. اما درد اصلی شکست این رویا نیست، بلکه درک این واقعیت است که ذهن ما روزی قادر بود بی‌نهایت بزرگ فکر کند و حالا یاد گرفته‌ایم به گزینه‌های حقیرانه قانع شویم. دانشمندان به این پدیده «تنگ شدن دامنه‌ی خودهای ممکن» می‌گویند؛ فرایندی که در آن هویت بزرگسالی، آرزوهای وحشی کودکانه را هرس می‌کند تا در برابر اضطراب انتخاب‌های بی‌پایان از ما محافظت کند. کدام دردناک‌تر است: از دست دادن رؤیا، یا از دست دادن رؤیاپرداز درون؟

راهکار:

شاید آرزوی فوتبالیست شدن در کودکی، در اصل نیاز به تحسین شدن، تعلق به یک تیم و شور هیجان را نشان می‌داده. امروز می‌توانی همان نیازها را با ساختن یک تیم کوچک محلی، مربیگری نوجوانان یا حتی بازی دوستانه هفتگی برآورده کنی. رویاها تغییر شکل می‌دهند، ناپدید نمی‌شوند؛ فقط منتظرند نسخه‌ی بزرگسالانه‌شان را پیدا کنی.