نیاز همیشگی به مامان و بابا: پیوندی که هرگز قطع نمیشود:
در علوم اعصاب، سیستم دلبستگی مغز حتی در ۸۰ سالگی مانند اثر انگشت فعال میماند. جالب است که بر اساس پژوهش هاروارد، نوستالژی دیدار والدین، ترشح همزمان اوکسیتوسین و دوپامین را در فرزند و والدین بالا میبرد و مانند یک «پاداش دوطرفه» عمل میکند. این یعنی کودکِ درون، زیستشیمیاییترین بخش وجود ماست. آیا این وابستگی، نقطه قوت ماست یا آسیبپذیریمان؟
راهکار:
این نیاز، نه نشانهٔ عدم بلوغ، بلکه گواهی بر عمق سرمایهٔ عاطفی شماست. هر بار که سراغشان میروید، در حال تقویت همان مدارهای عصبی هستید که در کودکی امنیت را برایتان تعریف کرد؛ بزرگسالی یعنی بازتعریف رابطه، نه قطع آن.