دلتنگی برای ناعادلانه

خداحافظی با کسی که ناعادلانه رنج کشید:

یک حقیقت روان‌شناختی: پدیدهٔ «سرزنش قربانی» (Victim Blaming) ریشه در «خطای جهان عادل» (Just‑World Fallacy) دارد – ذهن ما برای حفظ حس کنترل، تقصیر را به گردن فرد می‌اندازد. اما اینجا دقیقاً برعکس است: گوینده می‌گوید «تقصیر تو نبود»؛ این اعتراف، سیستم دفاعی ما را به چالش می‌کشد. سوال برای جامعه: آیا وداع با یک بی‌گناه، سخت‌تر از وداع با یک مقصر نیست؟

راهکار:

این جمله انگار وداع با کسی است که تقدیر را مقصر می‌داند. شاید بتوان آن را به‌جای تسلیم، دعوتی برای بازتعریف «تقصیر» دید: گاهی رنج‌ها نتیجهٔ بی‌عملی سیستم‌هاست، نه افراد. اگر شخصیت این متن زنده بود، چه روایتی از آینده می‌ساخت؟